'Now comes the monkey out of the sleeve'

Lieve allemaal,

Wat vliegt de tijd niet normaal snel zeg; de laatste week is alweer ingegaan!

Nadat we de keuken hadden afgemaakt, zijn we begonnen met het werken aan een lokale nursery, een soort creche. Op dit moment moeten de drie en vierjarige ukkies elke dag minstens een uur lopen naar de dichtsbijzijnde opvang. Echt super goed dus dat ze een eigen plekje in het dorp gaan krijgen om te gaan leren!
De stenen muren van het lokaal stonden er al, maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Aan ons de taak om een 'fundering op de muren' (is daar een woord voor??) te maken en de grond tien centimeter uit te graven om daar later een vloer te leggen.
Met 'hoes' (van die dingen die de dwergen uit sneeuwwitje hebben) en shovels gingen we aan de slag. We hebben echt vier dagen als machines gewerkt! Alles maar dan ook alles was doorweekt van het harde werken en aan het eind van de dag voelden mijn benen aan als spaghettislierten!
Gelukkig heeft Line (het andere Nederlandse meisje) net zulke kansloze humor als ik . We komen de werkdagen dan ook goed door met het vertalen van Nederlandse spreekwoorden naar het Engels en ook het ombouwen van bestaande liedjes gaat ons inmiddels goed af.
'Now the monkeys comes out of the sleeve'. Leedvermaak.

Afgelopen weekend zouden we met de hele groep gezellig bij een lokale pizzaria gaan eten. Dankzij de Afrikaanse regelskills kwamen we een uur voordat we weg zouden gaan erachter dat de pizzariaman had besloten vandaag geen zin te hebben om te werken en de tent had dichtgegooid. We gingen op de gok naar een ander restaurantje dat meer weg had van een lokale jeu-de-boule kantine opgepimpt met TL-verlichting en een tv met Afrikaanse MTV. MAAR, er stond pizza op de kaart dus je hoorde mij niet klagen!
Wat bleek, ze hadden niet meer dan vijf pizza's op voorraad dus ik moest voor wat anders van de kaart gaan: 'steak American', klinkt ook lekker. Toch?
Na een avondvullend programma van vier (!!!) uur wachten op mijn eten kwam daar dan toch mijn culinaire hoogstandje. Helaas was het alles behalve hoogstaand en ook het culinaire gedeelte was ver te zoeken. Helaas was ik mijn gereedschapskist vergeten, want een zaag en een beitel waren geen overbodige luxe geweest.

Na weer een mooi Afrikaans avontuur gingen we nog uit in een plaatselijke club. Het was heel fascinerend om de uitgaanscultuur van hun te zien. Zo dragen alle vrouwen pruiken en was al het dansen heel afstandelijk. Plotseling startten alle locals met het dansen van een soort Afrikaanse variant van de macarena. En zo stonden ook wij als mzungu's (blanken) in Tanzania een nationale dans te dansen. Althans, proberen te dansen.

Afgelopen week kregen we een kijkje in de lokale bedrijvigheid.
We moesten vroeg op, want om zeven uur moesten de koeien gemolken worden. Ik stelde de Hollandse trots nogal teleur, want na tien minuten lang die uier te hebben gepijnigd had ik wel een laagje van 1 mm met melk haha.
Daarna gingen we met de boer mee de koeien 'uitlaten'. We moesten de koeien bij elkaar houden, dus gewapend met een tak zag je Lotte als een gek achter koeien aanrennen haha.

Jaaaa, het was zover: koken met de mama's in onze zelfgebouwde keuken. In een wolk van rook van het houtvuurtje hebben we daar chapatti's (lekkere traditionele wraps) gemaakt en ook een soort moddervette zandkoekjes. Het was echt heerlijk, maar ook heel leuk om te zien dat de mama's onze keuken zo intensief gebruiken!

Maar het allerleukste was toch echt het lesgeven!! Met een schoolbordje onder een grote mangoboom gaf ik samen met Line Engelse les aan de beginners. Er zaten kindjes van acht jaar in het klasje, maar ook twee schattige opaatjes die nog zo graag wilden leren!
Gewapend met een Engels-Swahili woordenboek konden we elke dag onze twee uur durende les voorbereiden. Het was best lastig, want ze hadden allemaal verschillende niveau's (en tempo's!), maar uiteindelijk hebben we ze (hopelijk) een hoop kunnen leren. Van voegwoorden tot een zelfbedacht liedje voor de maanden van het jaar.
Het was zo mooi om te doen, want ze waren ons zo dankbaar en ze wilden zo graag Engels leren met de hoop op meer kansen in de toekomst.

Nu nog drie daagjes, helaas helaas zonder Line, met een tentje op safari en dan is het donderdag al weer tijd om naar huis te gaan.

Ook al heb ik veel zin om iedereen weer te zien, een wasmachine te hebben en een warme douche te nemen wil ik stiekem nog helemaal niet weg uit het prachtige Tanzania!

Heel leuk dat jullie mijn blog hebben gevolgd en bedankt voor alle lieve berichtje en tot in Nederland!!

Hele dikke kus, Lotte

Twee maanden alleen in een kamertje

Stel je voor: een wit strand dat doorloopt in een blauwe zee. Hier en daar zie je een klein houten bootje kabbelen zonder enige zorg of haast. De enige schaduw die er is wordt veroorzaakt door een rij met grote met kokosnoten gevulde palmbomen. Heb je het beeld voor je? Ja? Welkom in mijn achtertuin! Voordat ik in dit adembenemende Tanzania aankwam had ik nog een aantal leuke dagen in Kenia voor de boeg. Vorige week maandag kwam er een locale man vertellen over het maken van papier van olifantenpoep. Na een onverstaanbaar praatje was het dan aan ons om onze olifantenpoepskills te showen. Dit eindigde uiteindelijk in een mini olifantenpoepgevecht en ik stonk daarna zo erg dat zelfs de malariamuggen met een grote boog om me heen vlogen haha. Woensdag was het dan zover: safari! Na wat gebruikelijke technische problemen met de truck, kwamen we aan in Tsavo national park. Na twintig minute met de vraag ‘Slapen de dieren nog?’  te hebben gezeten, kwamen daar lanzamerhand de dieren aanlopen: olifanten, giraffes, bavianen, buffalo’s, schattige wilde zwijntjes, zebra’s en jawel zelfs een cheetah! Het was heel mooi en heel gaaf om al die dierenfamilies rond te zien banjeren en best raar om je voor te stellen dat ze hier gewoon wonen en niet neergezet zijn als attractie. Na afscheid te hebben genomen van mijn nieuwe Keniaanse vrienden was het dan tijd om naar Tanzania te verhuizen. Na de nodige paspoortcontroles kwamen we aan in ons nieuwe ‘kamp’. We hebben een eigen huis en je hoeft alleen maar een stenen trap af te lopen en dan bevind je je al op het strand, heel relaxed! Deze week hadden we als doel om het dorpskeukentje af te maken. Er stond al een skelet van takken en het begin van het dak. Aan ons de taak om het af te maken. Met behulp van zand en water werd het ‘cement’ gemaakt dat we vervolgens letterlijk op de muur moesten gooien. Mijn hand-oog coordinatie is goed getraind, dus op drie oktober ben ik alleen nog maar bij de ballengooikraam te vinden! Gister konden we dan toch echt zeggen dat de keuken af is en het ziet er goed uit. Onze namen staan erop geschreven en kan niet wachten om de mama’s van het dorp er voor het eerst erin te zien koken! Gisteren was een speciale dag hier in het dorpje. Een van de meisjes van het dorp ging met een twintig jaar oudere man trouwen. De bruid zat voor twee maanden traditiegetrouw in een kamer opgesloten te wachten op deze dag. Heel raar om die cultuurverschillen te zien! In de middag hadden alle meisjes uit onze groep de eer om de mama’s te helpen met koken. Gekleed in Afrikaanse doeken hielpen we met de viezigheid tussen de rijstkorrels vandaan te plukken en met het schillen van de aardappels. Het was echt heel bijzonder om mee te maken; zittend tussen vijftig opgedirkte vrouwen die de hele tijd door een microfoon heen zit te blerren en uiteindelijk van een paar mama’s de locale danspasjes geleerd! We ware nook uitgenodigd om ‘s avonds met de locals mee te feesten en dus daargingen we: op een playlist van in total drie liedjes dansend met de locale bevolking en de kinderen. Echt heel gaaf en bijzonder dat ik erbij mocht zijn! De leiding had gisteren een verrassing voor ons. Dit weekend mogen we doorbrengen op een campside dat aan de ligt en een zwembad heft, heel chill! Al het eten is inclusief dus de ene pizza na de andere brownie wordt opgegeten, een paradijs! Maar het allerbeste is toch echt wel de WARME douche na vijf weken een koude drup op je rug! J Morgen lekker snorkelen bij een eilandje in de zee en dan volgende week weer hard aan het werk. Ik vermaak me nog wel even! Dikke Afrikaanse kus, Lotte   Oh nu geen foto’s want de tijd is bijna om en ik moet haasten en de man die hier werkt is heeeel eng!!

Echte meisjes in de jungle!

Lieve allemaal,

De laatste week hier in Kenia is alweer ingegaan en de tijd is echt omgevlogen!
We hebben het dorpje, het schooltje en de nog met zand te vullen flessen verlaten en zijn in het prachtige Tsavo beland.
Ons kamp ligt echt in de middle of nowhere beveiligd met een elektrisch 'draadje', omdat de wilde dieren hier op vijftig meter afstand lopen! Op weg naar 'werk' zie je dan ook olifanten, zebra's, giraffen, buffalo's en af en toe een struisvogel langs de wagen rennen. Echt heel gaaf :)!

De helft van de tijd zijn we bezig met het stucen van een lokaal schooltje. Een heel schattig schooltje waar 600 kinderen in knalroze uniformpjes lopen.
Afgelopen woensdag heb ik samen met drie anderen mijn eerste rekenles gegeven, wat echt super leuk was! Er zaten niet zoals in Nederland 25 leerlingen de leraar te irriteren, maar vijftig geconcentreerde gezichtjes die precies den wat je zegt en zo graag willen leren. Het was heel indrukkenwekkend om te zien!
Vooral toen bleek dat een jongetje zijn sommen niet kon maken omdat hij geen pen heeft en zes jarigen die de hele dag hard werken lunch en vaak ook zonder ontbijt. Het was dan ook best ontroerend toen ik vrijdag mijn pennen en kleurpotloden aan de kinderen uitdeelde en hun trotse en blije gezichtjes zag.

De andere helft van de tijd staat in het teken van de bescherming van de dieren en de natuur. We hebben een hele lange goot gegraven naar een waterdrinkplaats toe, zodat tijdens het regenseizoen de plas vol kan lopen en de wilde dieren er kunnen drinken.
Tegen de avond is het tijd om met de safaritruck het gebied in te trekken en gaan we tellen en noteren welke en hoeveel dieren bij een drinkplaats drinken. Het was echt heel gaaf, want de olifanten staan na een tijdje maar zo'n dertig meter van je neus vandaan. The Lion King is er niks bij ;)

Afgelopen donderdag hebben we een bezoekje aan een Massaistam gebracht. Het was redelijk opgezet, maar het was heel grappig om te zien. Ze deden een openingsdans voor ons, een dans dat meer weg had van wat in de lucht springen op kattengejank haha.
Maar de Peijnenburg-reclame liegt er niet om: ze kunnen inderdaad heeel hoog springen!
De dag eindigde op de 'sunsetstones', de plek waar je de mooiste zonsondergang van het gebied kan zien :)!

Gisteren hebben we met het grootste gedeelte van de groep een berg in de omgeving beklommen. Het was echt een adembenemende mooie klim en het leek net alsof je door het regenwoud liep. Het was ontzettend stijl en glad en bij de klim omhoog hadden we er niet aangedacht dat we dezelfde weg ook weer naar beneden moesten. Dus ja daar gingen we: op onze konten al roetsjend en vliegend door de modder naar beneden, echt super grappig!

Komende week nog een dag op safari en een dag 'leren overleven in de middle of nowhere' en dan zit Kenia er helaas al weer op :(

Echt super leuk al jullie berichtjes, dankjulliewel, en tot in Tanzania!

Liefs, Lotte

Hakuna Matata!

Jambo allemaal!

Al meer dan een week voorbij hier in het verre Kenia. Een week waar veel in is gebeurd.

Allereerst voel ik me een stuk beter dan toen ik mijn vorige blog schreef. Ik heb elke dag wel een dip, maar als ik in mijn (te kleine) bedje lig, waar ongeveer mijn halve bagage aan boeken en schrijfboekjes in is uitgestald, herinner ik me alleen nog maar de leuke dingen van die dag. De mensen hier zeggen elke keer hoe goed me Engels is en dachten eerst dat ik Engels was maar met een accent sprak (ja ik lachte ze ook hard uit ja haha!).

Maandag begon het vrijwilligerswerk dan echt. Na een heerlijk ontbijt, dat verschilt van toast tot pannenkoeken en van sausages tot ei, gingen we met de groep aan het werk bij het computergebouw. Ik begon samen met een paar anderen aan het graven van een 10 feet diepe kuil voor het toiletgebouwtje. Geen idee hoeveel 10 feet precies is maar geloof me; heel wat schepwerk! Voor de fundering van het toiletgebouw worden lege plastic flesjes gebruikt die gevuld zijn met zand. Dus ja, dat moesten wij doen! Vijftienhonderd flesjes moesten er gevuld worden met zand, echt een verschrikkelijk saai klusje haha. Ik voel me een echte bouwvakker worden, want ook het cement voor de fundering moesten we zelf maken en in de kuilen storten. Het enige wat nog ontbreekt is de bouwvakkersspleet, maar dat wil ik graag zo houden!

Woensdag en donderdag hielpen we bij het bouwen van een klaslokaal van de lokale basisschool. Het skelet en de wanden van het lokaal stonden er al en aan ons was de taak om te stucen, te verven en een vloer te leggen mbv stenen en zand. Al na vijf minuten zaten we onder de blauwe verf en was je huid bedekt met een laag cement. Het was echt heel erg leuk om te doen!

Vrijdag stond er een dag in het dorp op het programma. Al stelde het niet zoveel voor, de wandeling er naar toe was adembenemend. Overal om je heen (ook in onze 'tuin') staan mangobomen,ananasplanten, aubergineplanten, cashewnuttrees en chilipeperplanten. Heerlijk, want al dat fruit smikkel ik bij de meals lekker op!

Gister was het weekend ook hier in Afrika begonnen. We begonnen de dag met een snorkeltrip een stukje verderop. Gewapend met mijn duikbril en mijn snorkel zag je heel wat koraal op de bodem en passeerde je heel wat vissen en zeesterren. Het koraal was niet zo kleurrijk als ik had gedacht, maar ik heb me goed vermaakt.

In de avond gingen we de hele groep uit in een club in het dorp. Ik had weer een van mijn dipjes, maar na een praatje met een van de staf heb ik me heel erg vermaakt deze avond!

Vandaag mogen we lekker bijkomen op het terrein van een vijf-sterrenhotel en ga ik heerlijk ontspannen met een boek en welverdiende pizza!

Dikke kus en vanaf nu denk ik alleen nog maar: HAKUNA MATATA!

Lotte

Oh mijn eigen simcard werkt hier niet meer, dus kan hier niks ontvangen. En mijn internettoegang is hier heel schaars, dus ik moet het thuisfront de komende tijd nog even verwaarlozen..

Groeten uit de rimboe!

Hi allemaal,

Het eerste verhaal uit het verre Kenia!

Afgelopen woensdag was het dan zover. Na de laatste kus en de laatste traan werd mijn paspoort gecontroleerd en kon het avontuur dan toch echt beginnen!

Paspoort en alles helemaal in orde dus kon het 'Tax-free-shoppen' van start gaan. Enthousiast ging ik van start, maar na honderd meters was de eerste blaar toch echt een feit. Mijn fijne VanHaren-schoenen inlopen was toch niet zo'n slecht idee misschien geweest.. Gelukkig doen ze op schiphol ook aan taxfreeblarenpleisters, dus niks kon me meer tegenhouden. Na een lange vlucht van Amsterdam naar Nairobi, waar jawel bobotie op het menu stond, moest ik overstappen om vanuit Nairobi naar Mombasa te vliegen.

Het is en blijft Kenia dus het vliegveld was een grote puinhoop. Om de tien meter een medewerker gevraagd waar ik heen moest en uiteindelijk belandde ik in de Crew line. Geen idee waarom ik daar werd gedumpt, maar de rij was honderd keer sneller dan de rest dus ik klaagde niet!

Aangekomen in Mombasa reed ik samen met twee anderen uit Engeland voor anderhalf uur door Mombasa en zijn sloppenwijken. Heel indrukwekkend om te zien in wat voor krotten de meeste mensen wonen. Overal staan huizen maar ik heb nog nooit een afgebouwd huis gezien. Tussen al die krotten kom je regelmatig een gebouwtje met op de voorgevel ' whiting brown teeth' tegen. In plaats van een dak op hun huis te zetten laten ze hun tanden witten, ieder zijn eigen ding natuurlijk!

In totaal zijn we met 22 mensen van mijn leeftijd in het kamp, waarvan ik de enige Nederlander ben. Het is best wel lastig om je echt thuis in de groep te voelen, want het is lastig om een groepsgesprek te volgen, laat staan zelf iets in te brengen. Heb het er best wel moeilijk mee, maar de komende tijd zal het (hopelijk) steeds beter gaan.

Op vrijdag kregen we een rondleiding door het dorpje waar we zitten. Het was heel erg leuk, want alle kindjes uit het dorp liepen mee en wilden non-stop je hand vasthouden, je zonnebril op, foto's maken en met je knuffelen. Heel schattig! de komende tijd in kenia zullen we ons bezig houden met het bouwen van een computergebouw. Vrijdagmiddag zijn we er mee begonnen en we begonnen echt van onderaan. We moesten namelijk het gras met een soort sikkel kapot slaan en daarna aanharken. Morgen gaan we echt beginnen met het werk aan het computergebouw en kan niet wachten!

Gister en vandaag zijn we naar het bountystrand van Kenia gegaan. Heerlijk weer, heerlijk zand, heerlijke zee en minder heerlijk heel erg verbrand!

Gisteravond kregen we nog een dansshow van de lokale bevolking. Het was echt heel erg leuk om te zien en uiteindelijk moesten we zelf ook meedoen haha. Erg grappig!

Ik hoop nu nog wat foto's te kunnen oploaden, maar de tijd is bijna om dus ik moet haasten!

Ik mis thuis best heel erg maar het gaat vast beter de komende tijd!

Dikke zouloukus,

Lotte

Final Countdown

Lieve allemaal,

Nog iets meer dan een week en dan is het zo ver: mijn tweede avontuur van dit jaar gaat eindelijk van start!

Van besneeuwde bergen naar een droog, dor landschap en de skies zijn ingeruild voor een o zo hippe 'Ned's survivalgids'-backpack.De komende twee maanden verruil ik namelijk dit vertrouwde kikkerlandje om in Afrika te gaan ploegen en ploeteren.

Ik zal het vrijwilligerswerk in respectievelijk Kenia en Tanzania gaan doen. Onder het kopje 'profiel' staat iets uitgebreider beschreven wat mij de komende twee maanden te wachten zal staan. Dit zijn ook maar de grote lijnen die ik zelf uit de folder heb geplukt, want wat ik precies ga doen is ook voor mij nog één grote verrassing :)!

Gelukkig door Oostenrijk al een cursus 'welke dingen zijn totaal niet handig maar écht onmisbaar in het buitenland ' rijker, maar ik vrees dat ik ook bij dit avontuur mijn voorliefde voor het tostiapparaat en de waterkoker moet onderdrukken.

De eerste kriebels beginnen nu toch wel te komen en de gevreesde 'waar ben ik in godsnaam aan begonnen?' vragen banen ook al langzaam hun weg in mijn hoofd.

Desalniettemin sta ik echt te popelen om weg te gaan en ben ik er van overtuigd dat dit twee fantastische maanden gaan worden!

Ik hoop jullie via deze weblog regelmatig een kijkje in het Afrikaanse leven te geven en jullie mij in dat van het Nederlandse!

Dikke kus,

Lotte