Lieve allemaal,

Wat vliegt de tijd niet normaal snel zeg; de laatste week is alweer ingegaan!

Nadat we de keuken hadden afgemaakt, zijn we begonnen met het werken aan een lokale nursery, een soort creche. Op dit moment moeten de drie en vierjarige ukkies elke dag minstens een uur lopen naar de dichtsbijzijnde opvang. Echt super goed dus dat ze een eigen plekje in het dorp gaan krijgen om te gaan leren!
De stenen muren van het lokaal stonden er al, maar daar was dan ook alles mee gezegd.
Aan ons de taak om een 'fundering op de muren' (is daar een woord voor??) te maken en de grond tien centimeter uit te graven om daar later een vloer te leggen.
Met 'hoes' (van die dingen die de dwergen uit sneeuwwitje hebben) en shovels gingen we aan de slag. We hebben echt vier dagen als machines gewerkt! Alles maar dan ook alles was doorweekt van het harde werken en aan het eind van de dag voelden mijn benen aan als spaghettislierten!
Gelukkig heeft Line (het andere Nederlandse meisje) net zulke kansloze humor als ik . We komen de werkdagen dan ook goed door met het vertalen van Nederlandse spreekwoorden naar het Engels en ook het ombouwen van bestaande liedjes gaat ons inmiddels goed af.
'Now the monkeys comes out of the sleeve'. Leedvermaak.

Afgelopen weekend zouden we met de hele groep gezellig bij een lokale pizzaria gaan eten. Dankzij de Afrikaanse regelskills kwamen we een uur voordat we weg zouden gaan erachter dat de pizzariaman had besloten vandaag geen zin te hebben om te werken en de tent had dichtgegooid. We gingen op de gok naar een ander restaurantje dat meer weg had van een lokale jeu-de-boule kantine opgepimpt met TL-verlichting en een tv met Afrikaanse MTV. MAAR, er stond pizza op de kaart dus je hoorde mij niet klagen!
Wat bleek, ze hadden niet meer dan vijf pizza's op voorraad dus ik moest voor wat anders van de kaart gaan: 'steak American', klinkt ook lekker. Toch?
Na een avondvullend programma van vier (!!!) uur wachten op mijn eten kwam daar dan toch mijn culinaire hoogstandje. Helaas was het alles behalve hoogstaand en ook het culinaire gedeelte was ver te zoeken. Helaas was ik mijn gereedschapskist vergeten, want een zaag en een beitel waren geen overbodige luxe geweest.

Na weer een mooi Afrikaans avontuur gingen we nog uit in een plaatselijke club. Het was heel fascinerend om de uitgaanscultuur van hun te zien. Zo dragen alle vrouwen pruiken en was al het dansen heel afstandelijk. Plotseling startten alle locals met het dansen van een soort Afrikaanse variant van de macarena. En zo stonden ook wij als mzungu's (blanken) in Tanzania een nationale dans te dansen. Althans, proberen te dansen.

Afgelopen week kregen we een kijkje in de lokale bedrijvigheid.
We moesten vroeg op, want om zeven uur moesten de koeien gemolken worden. Ik stelde de Hollandse trots nogal teleur, want na tien minuten lang die uier te hebben gepijnigd had ik wel een laagje van 1 mm met melk haha.
Daarna gingen we met de boer mee de koeien 'uitlaten'. We moesten de koeien bij elkaar houden, dus gewapend met een tak zag je Lotte als een gek achter koeien aanrennen haha.

Jaaaa, het was zover: koken met de mama's in onze zelfgebouwde keuken. In een wolk van rook van het houtvuurtje hebben we daar chapatti's (lekkere traditionele wraps) gemaakt en ook een soort moddervette zandkoekjes. Het was echt heerlijk, maar ook heel leuk om te zien dat de mama's onze keuken zo intensief gebruiken!

Maar het allerleukste was toch echt het lesgeven!! Met een schoolbordje onder een grote mangoboom gaf ik samen met Line Engelse les aan de beginners. Er zaten kindjes van acht jaar in het klasje, maar ook twee schattige opaatjes die nog zo graag wilden leren!
Gewapend met een Engels-Swahili woordenboek konden we elke dag onze twee uur durende les voorbereiden. Het was best lastig, want ze hadden allemaal verschillende niveau's (en tempo's!), maar uiteindelijk hebben we ze (hopelijk) een hoop kunnen leren. Van voegwoorden tot een zelfbedacht liedje voor de maanden van het jaar.
Het was zo mooi om te doen, want ze waren ons zo dankbaar en ze wilden zo graag Engels leren met de hoop op meer kansen in de toekomst.

Nu nog drie daagjes, helaas helaas zonder Line, met een tentje op safari en dan is het donderdag al weer tijd om naar huis te gaan.

Ook al heb ik veel zin om iedereen weer te zien, een wasmachine te hebben en een warme douche te nemen wil ik stiekem nog helemaal niet weg uit het prachtige Tanzania!

Heel leuk dat jullie mijn blog hebben gevolgd en bedankt voor alle lieve berichtje en tot in Nederland!!

Hele dikke kus, Lotte